Sadullah Ceran Blog
Ve uyandim …
Uyumadan once aklimda ne varsa su an yok. Dogrulmak istemiyorum ama oyle yapmam gerektigini biliyorum. Acaba kacirmis olabilir miyim diye dusunuyorum, saate bakmak aklimdan geciyor. Sonra tavana fosforlu bir saat takmanin hic de kotu bir fikir olmadigi geciyor aklimdan, boylece her sabah saate bakmak icin masaya uzanmama gerek kalmazdi… Elimi bosluga atiyorum, telefonu kaptigim gibi saatine bakiyorum. Henuz 2.5 saat var. Olabilir mi boyle birsey, sadece 3 saat uyumus olabilir miyim? Tekrar uyumak istiyorum ama nafile. Birseyler beni zorluyor ve zihnimi tazelemem icin birseyler yapmam gerektigini biliyorum. Kalkiyorum ve pencereyi aciyorum. Buz gibi sonbahar havasi iceriyi doldurdukca hayatin onsuz ne kadar anlamsiz oldugunu dusunuyorum. Masanin etrafinda volta atmaya basliyorum. Bu boyle olmayacak, cekmecemi acip beni bekleyeni inceliyorum. O kadar uzun zaman oldu ki, onunla gecirdigim guzel gunler aklima geliyor surekli. Ozlemisim belli …
Sabirsizlanarak icini aciyorum. Sanki bir surprizle karsilasmayi bekliyormusum gibi, sanki icinden ne cikacagini bilmiyormusum gibi… Birden duraksiyorum ve dusunmeye basliyorum; O kadar uzun zaman oldu ki … Onunla ilk tanistigim gun aklima geliyor. En kotu zamanimda yanimda oldugu aklima geliyor. Deger verdiklerim bana deger vermediginde o vermisti, Saygi duyduklarim aci cektirdiginde o benimle bu aciyi paylasmisti. Dostlugunun karsiliksiz oldugunu biliyordum ama icimden ona buyuk bir sevgi besliyordum. Tekrar disini incelemeye koyuluyorum. O an dili olsa neler soylerdi bana kimbilir. "Neden burada biraktin beni vefasiz" derdi eminim, "Sana yaptigim bunca seyden sonra beni terketmen haksizlik degil mi" derdi, cevap veremezdim. O an dili olmadigina sukretmek geciyor icimden. Onsuz gecirdigim gunler bana da aci verdi, bunu onun bilmesini isterdim. Gerci eminim ki o da biliyordur; yoksa su anda elimde onu tutuyor olmazdim. O kadar uzun zaman oldu ki …
Artik bunu hakettigini dusunuyorum. Cunku bu kadar uzun sure uzaklastigim biri, geri donmek istediginde bana kucak acmazdi. Ama o her zaman bana karsi sicakti, ve yine yanimda olacagini biliyordum. Kotu gunlerim onsuz daha da kotuydu, iyi gunlerimin onsuz bir anlami yoktu. Onun sayesinde hayattan zevk alabiliyordum, onun sayesinde zorluklarin ustesinden gelebiliyordum. Bunu bile bile, onsuz yapamayacagimi bile bile onu terketmistim. Sonra korkmaya basladim, ya beni kabullenmezse? Ya bana darginsa? Boyle birseyin olmayacagina inandirmak istiyorum kendimi. Cunku sevgisi karsiliksiz, bunu biliyorum. Ben ona yuzumu dondukce bana gulumseyecek, ben ona elimi uzattikca sımsıkı tutacak elimi. Ve sonra tekrar cevheri kutusundan cikarmaya koyuluyorum …
Ve onu koruyan seyi cikarmayi basariyorum. Kapagini acmama cok az kaldi. Orda beni bekledigini biliyorum. Eski dostlarin bulusmasi gerceklesecek birazdan ve cok heyecanliyim. Onun yoklugunda yerini doldurabilecegini dusundugum baska dostlar edinmistim, ama hicbirisi onun yerini tutamazdi. Ve kapagini actim …
Tum safligiyla oradaydi, bana bakiyordu. Yuzu asikti. Bunun olmasini bekliyordum. Sanirim bir aciklamayi hakediyordu. "Ozur dilerim" dedim. "Bir yanlis yaptim, sana sirtimi dondum. Yapmamam gerekirdi, seni yari yolda birakmamam gerekirdi, gercekten cok uzgunum". Sorun degil dermis gibi basini salliyor ve gulumsuyor. O anda aklimdan sanki onun "seni tekrar gormek cok guzel" dedigini geciriyorum. Icimi bir mutluluk kapliyor. Tarif edemiyorum bu duyguyu kendime. Ve elimi uzatiyorum, elimi tutmasini bekliyorum. Kutusundan atlayarak elime geliyor. Daha iyi gorebilmek icin yuzume yaklastiriyorum. Hala mis gibi kokuyor, eski gunlerdeki gibi. Hala goruntusunden birsey kaybetmemis. Hala ayni …
O anda icimden bir ses, "hadi durma yak onu" diyor. Yapacak birsey yok, icgudulerime hakim olamiyorum. Bu anin tadini cikartmam gerektigini soyluyorum kendi kendime ama nafile, "tadini cikartacak dakikalarin olacak merak etme" diyor icimdeki ses. Son bir kez opuyorum onu, ve mutluluktan kendini birakiyor. Onu yakmaya basladigimda ciglik attigini hissediyorum, birazdan olacaklari biliyor ve sanki bunun gerceklesmesini yillardir bekliyormus gibi davraniyor. Ve ilk soku atlattiktan sonra icimde hissediyorum onu, kalbime kadar geldigini hissediyorum. Sonra beynimi sariyor, dusuncelerimi ve duygularimi benden bir sure uzaklastiriyor. Iste onu bu yuzden seviyorum …
Ve 40 gunden sonra tekrar sigarayla bulustuguma seviniyorum … "Iyi ki varsin" …
If you enjoyed this article, please consider sharing it!
sigaranın seni bu kadar etkilediğini bilmiyordum evlat.Çok düşündürücü sözler bunlar ‘Iyi ki varsın’.Belli ki tiryakisinden de öte tutkun olmuş sigara.Umarım ne kadar kötü bişey olduğunu hatırlatan biri olur da bırakırsın.Ne diyeyim Allah kurtarsın……..
artık dicek hiç söz yok bence kuzen:S sen aşmışın kendini..
insanın yazıyı okudukça sigaraya başlayası gelio..seninki bağımlılığı aşmış artık..o kadar zeki olmana rağmen hala onun sevgisinin karşılıksız olduğunu düşünüyorsun…neyse ilerleyen zamanlarda anlicaksın bunu yaşlanıp öksürüklere boğulduktan sonra ve keşke dedikten sonra..daha sonra bir gün karalar bağlayıp sana seslenicez..’kuzen bizi bırakma..beğendinmi yaptığını..?’ …(allah kurtarsın..)